مانند آن همگى در مقام تزاحم با واجب اهمّ كه حفظ اصل اسلام و كيان اسلامى است ، ساقط مىشود » ؛ تكليفى كه متوجه به تمامى افراد بشر است و اختصاصى به امام ( ع ) ندارد . . . . هر انسانى وقتى مىبيند اصل كيان اسلام و امت اسلامى با خطر اضمحلال و ريزش و اذلال و سقوط روبه‌روست ، شرعاً بر او واجب است كه به اندازهء وسع خود ، جلوى آن را بگيرد و حتى اگر اين امر متوقف بر فدا كردن جان باشد ، جان خود را در اين راه فدا كند . طبيعى است كه هر كس در اين مسير قدرت و امكانات بيشترى داشته باشد تكليف بيشترى متوجه اوست و بر او واجب است كه خطرى را كه متوجه اصل اسلام شده است ولو با فدا كردن جان و ياران و خانواده و موقعيت اجتماعى خويش بگيرد . لذا ، اين قضيه بشرى است و نه غيبى و تكليف ، تكليفى واضح و معقول و مفهوم براى همگان است . اين همان تكليفى است كه اصحاب نبى اكرم ( ص ) و ائمه ( عليهم السّلام ) نيز داشته‌اند و به خاطر آن عازم غزوات و جنگ‌ها شده‌اند و خون خود را در آن نثار مىكرده‌اند . پس قضيهء امام حسين ( ع ) بسان همهء قضاياى ديگر واضح و مفهوم است با اين تفاوت كه آن چه كه در زمان رسول خدا ( ص ) رخ داده است در مقام تثبيت و تأسيس اصل رسالت